وى بهتر از هركسى در نامه‌ها و شعرهايش پختگى داشت و رويهء نابغه را پيروى مىكرد . وفاتش . . . و اين كتابها از اوست : كتاب المنطق . كتاب الآداب . كتاب فنون الحكم . كتاب الحيل ، نازك است . كتاب الالفاظ . اين كتاب را ابو عمر زاهد از مبرد روايت كرده ، و شگفت‌آور است . كتاب الاجواد . عتبى ابو عبد الرحمن محمد بن عبد اللّه بن عمرو بن معاوية بن عمرو بن عتبة بن ابو سفيان بصرى . ابو عينا گويد : عمرو بن عتبه را در نسب او گنجانيده‌اند . عتبى از هركسى فصيح‌تر بود ، خود و پدرش ، دو بزرگوار ، و دو اديب فصيحى بودند . و عتبى طبع شعر هم داشت كه پدرش آن را نداشت . گويند : وقتى به خانه اسماعيل بن جعفر آمده ، و اجازه دخول خواست غلامانش گفتند بحمام رفته است او گفت : و امير اذا اراد طعاما * قال غلمانه اتى « 1 » الحماما « 2 » فيكون الجواب منى الى الحاجب * ما ان اردت الّا سلاما « 3 » لست آتيكم من الدهر الا * كل يوم يكون « 4 » فيه صياما « 5 » عتبى در سال دويست و بيست و هشت وفات يافت و اين كتابها از اوست : كتاب الخيل . كتاب ( اشعار ) الاعاريب و اشعار النساء اللاتى احبين ثم ابغضن ( كتاب الذبيح ) . كتاب الاخلاق . نام كاتبان مترسلى كه نامه‌هايشان را روايت « 6 » كرده‌اند قاسم بن صبيح ( كم ) . يحيى بن خالد ( كم ) . فضل پسر يحيى ( كم ) . جعفر پسر يحيى ( كم ) قاسم « 7 » بن ابو صالح ( كم ) . يوسف بن قاسم ( كم ) . يعقوب بن نوح ( كم ) . يوسف لقوه ( كم ) . فضل بن سهل - زياد . حسن بن سهل ( كم ) . محمد بن بكر ( كم ) . احمد بن منجم - زياد . احمد بن يوسف كاتب مأمون ( كه بوزارت هم رسيد ) زياد .

--> ( 1 ) ف ( مضى ) . ( 2 ) و اميرى كه چون طعام بخواهم حاجبش گويدم كه رفت بحمام . ( 3 ) در جوابش من اين چنين گويم كامدم من براى عرض سلام . ( 4 ) ف ( ترون ) . ( 5 ) بچنين درگهى نيارم روى . خبر همان روزهاى ماه صيام ( 6 ) جب ( دونت ) . ( 7 ) جب ( الفيض ) .